ΠΟΛΥΦΩΝΙΚΑ ΜΕΘΕΟΡΤΙΑ
ΣΤΗΝ ΑΠΟΓΕΥΣΗ ΤΩΝ “ΦΩΝΩΝ ΤΗΣ ΠΕΤΡΑΣ”
Όσο μεγάλη διάρκεια και αν έχουν οι Mεγάλες Γιορτές Πολυφωνικού Τραγουδιού και πάλι δεν μας φτάνουν να ξεδιψάσουμε την πεθυμιά μας για πολυφωνικό τραγούδι. Απεναντίας, μας κεντρίζουν για επόμενες μαζώψεις, ανταμώματα, όσο γίνεται πιο γλεντιστικά, πιο κοντά στη φυσική κλίμακα του ίδιου του τραγουδιού.
Έτσι, μετά από κάθε γιορτή στην Πέτρα, ακολουθούν συμμετοχές μας σε γλέντια, με το πολυφωνικό τραγούδι να αντηχεί σε δύο και τρεις Κλήδονες στην πόλη ή σε στέκια και άλλες μαζώξεις. Έτσι έγινε και φέτος. Την ακριβώς επόμενη μέρα τραγουδήσαμε στα Προσφυγικά. Τρεις μέρες μετά τον Κλήδονα των Αμπελόκπηπων. ¨Εξι μέρες μετά στον Κλήδονα στην Καισαριανή. Για όλα αυτά θα δημοσιεύσουμε ξεχωριστά τις επόμενες μέρες.
Σήμερα θέλουμε να εστιάσουμε στο πιο άδηλο μεθεόρτιο, με τη μικρότερη συμμετοχή λόγω μέρας και ώρας, αλλά με μεγάλη αξια μέσα μας. Πέντε μέρες μετά την Πέτρα ανταμώσαμε την κυρά Ασπασία από τη Δρόβιανη, την πανέμνοστη αρχόντισσα που μας έχει καλωσορίσει στο χωριό της περισσότερες από είκοσι φορές τα τελευταία χρόνια, κάποιες χρονιές τρεις και τέσσερις φορές! Kαι τι δεν μας έχει φιλέψει κάθε φορά. Ήταν δυνατό τώρα που ήταν εδώ, να μην είμαστε στο αντάμωμα μαζί της;
Την πήραμε από το σπίτι της κόρης της, πήγαμε στο πάρκο, κάτσαμε σε αρχαίες πέτρες κι εκεί μας φίλεψε ανεκτίμητα, άκοπα διαμάντια, με τρόπο που θα θυμόμαστε για πάντα, κρατώντας ταυτρόχρονα το νωπό της πένθος αλλά και το πρέπος του πολυφωνικού τραγουδιού και του ηπειρώτικου ανταμώματος. Και εκεί, στην Ακαδημία του Πλάτωνα, η κυρά Ασπασία μας έμαθε τραγούδια, ένα ένα. Τραγουδώντας όχι ανάμεσά μας αλλά απευθείας μέσα μας! Kρατώντας το πένθος της και το πρέπος της! Κάτι που πρέπει να ζήσει κανείς από κοντά για να αντιληφθεί πως γίνεται. Τυχεροί και άξιοι όσοι το ζήσαμε και εσαεί ευγνώμονες.
“Κάτω στον Παρακάλαμο, στο πέτρινο λιθάρι”…
Ο άνθρωπος κάνει τον τόπο του, όσο μακριά και αν είναι!
Καλή αντάμωση στη Δρόβιανηη, αγαπημένη κυρά!