ΕΝΑ ΣΠΙΤΙ ΑΝΟΙΞΕ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ…
ΧΠΚ 2026 – 9oς σταθμός, ΔΡΟΒΙΑΝΗ
Το Πολυφωνικό Καραβάνι είναι εκτατικό ταξίδι. Μετρά πολλές χιλιάδες χιλιόμετρα, σχεδόν τριάντα χρόνια. Ακατάπαυστα. Το Πολυφωνικό Καραβάνι είναι εγκάρσιο ταξίδι. Βαθαίνει διαρκώς, σε τόπους, κοινότητες, ανθρώπους. Ακατάπαυστα.
Το Πολυφωνικό Καραβάνι αξιώνεται σχέσεις ζωής με τους ακρίτες της πολυφωνίας. Αξιώνεται να έχει πάρει θέση στον κύκλο του χρόνου τους, στον κύκλο της ζωής τους. Κι οι μεγαλύτερες δικαιώσεις του από εκείνους προέρχονται.
Μια τέτοια, ανεκτίμητη χειρονομία ζήσαμε πρόσφατα. Ένα σπίτι άνοιξε για τραπέζι μετά από δεκαπέντε χρόνια! Κι άνοιξε από την οικοδέσποινά του, την κυρά κι αρχόντισσά του, για να καλωσορίσει το Πολυφωνικό Καραβάνι στην ίδια της την κάμαρη!
Δευτέρα 5 Ιανουαρίου, Δρόβιανη, νύχτα πια, με βροχή. Έννατος σταθμός για το Χειμερινό Πολυφωνικό Καραβάνι 2026. Η κυρά Ασπασία επέμεινε να μας καλωσορίσει στο σπίτι της. Ήταν αποφασισμένη για αυτό το μεγάλο βήμα, να ανοίξει μαζί μας το σπίτι της, πρώτη φορά μετά από τόσα χρόνια πένθους.
Με τη βοήθεια του συγχωριανού της Δήμου είχε ανοίξει ένα μεγάλο τραπέζι στην κάμαρη όπου κοιμάται, κοντά στο τζάκι, στο σαλόνι του σπιτιού που μας θύμησε την Ήπειρο των παιδικών μας χρόνων. Δεν είχε κλείσει μάτι για να προετοιμάσει του κόσμου τα καλά. Οι γνώριμες διακοπές του ρεύματος είχαν πάει πίσω την προετοιμασία. Από εδώ και πέρα ανέλαβαν οι συνταξιδιώτες – προεξάρχουσες Φανή, Σεμέλη, Ηλίας.
Η κυρά Ασπασία έκατσε από δίπλα να μας δείχνει παλιές φωτογραφίες, να μας λέει παλιές ιστορίες. Κι εμείς να κοιτάμε πάνω από το κρεβάτι της το βραβείο που της είχαμε απονείμει με το Πολυφωνικό Καραβάνι – πόσα βραβεία έχουν αξιωθεί τέτοια υπέροχη θέση σε κάμαρες αγαπημένων κυράδων…
Κάτσαμαν στο τραπέζι, το δωμάτιο γέμισε ασφυκτικά και όμως μας φαίνονταν τεράστιο! Πόση ανθρωπιά, πόση καλοσύνη, πόσα τραγούδια, πόση αλήθεια ζωής χώρεσε τούτο το δωμάτιο αυτή τη νύχτα. Έξω ο καιρός λυσσομανούσε, το ξενοδοχείο μας ήταν μακριά, πίσω μας χιλιάδες λασπωμένα χιλιόμετρα, όλα ήταν εδώ και τώρα κι όλα τα άλλα μακριά. Μια απόλυτη βραδιά για ένα χειμερινό καραβάνι.
Κόψαμε και την πίτα του Καραβανιού, μια ακόμη χρονιά με την αγαπημένη μας κυρά Ασπασία. Πρώτη φορά, το φλουρί έπεσε στον “κυρατζή”! Ήταν η τρίτη Πίτα που κόψαμε σε τούτο το Καραβάνι. Kάποια στιγμή ξεμύτισε και το κλαρίνο της Σεμέλης για να τραγουδήσουμε όλοι μαζί “Μωρή κοντούλα λεμονιά”, “Στης πικοδράφνης τον ανθό”, αφιερωμένα στην κυρά Ασπασία.
Πέρασαν ώρες με τούτα και με τα άλλα. Πλύναμε τα πάντα, μαζέψαμε το τραπέζι και άρχισαν οι αποχαιρετισμοί, πριν πάρουμε το δύσκολο δρόμο της επιστροφής, κάτω από αστραπές και κεραυνούς. Ήταν μια από τις βαθιές, αληθινές νύχτες που αξιωθήκαμε σε Χειμερινό Πολυφωνικό Καραβάνι, τότε που όλες οι νύχτες είναι πανέμορφες.
Ευγνωμοσύνη στην κυρά Ασπασία, δέκα χρόνια μέχρι τώρα μαζί, τρεις και τέσσερις φορές κάθε χρόνο. Καλή αντάμωση στα επόμενα!