11 Ιανουαρίου ·
Η ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΘΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΒΑΘΟΣ
ΧΠΚ 2026 – 4oς σταθμός, Πολύτσανη
Κυριακή 4 Ιανουαρίου 2026 – ακριβώς πριν από μια βδομάδα. Ξημερώνουμε στην Αετομηλίτσα, τον πρώτο σταθμό του φετινού Χειμερινού Πολυφωνικού Καραβανιού. 2oς σταθμός η Γέφυρα του Αώου στην Κόνιτσα, 3oς το Δολό, το καφενείο του. Μετά, μια ώρα μποτιλιαρισμένοι για να διαβούμε το σύνορο. Έχει πια νυχτώσει όταν φτάνουμε στον 4ο σταθμό, την αγαπημένη Πολύτσανη.
Μας καρτεράνε οι οικοδεσπότες μας σε κάθε μας επιστροφή, ο Νίκος Κονόμης και ο Θανάσης και η κυρά του στο καφενείο τους. Μαζί τους και μια παρέα από τους Άγιους Σαράντα και τη Δερόπολη, ξεχωριστοί επισκέπτες την ίδια μέρα στο χωριό. Ανάμεσά τους ο Αντρέας Μπαρούτας, ένα από τα καμάρια μας στη Δερβιτσάνη, τον γνωρίσαμε παιδί και στο μεταξύ έχει ανέβει σε ψηλές κορυφές και διαρκώς προχωρά.
Σε λίγο έρχονται και δύο άλλοι αγαπημένοι από τα ανταμώματά μας στο χωριό, ο Ανέστης Πατσάνης και ο Αντρέας Μπούτσκας, πλαισιώνουν τον Νίκο Κονόμη και, όλοι μας μαζί, τους τρεις τους, στο γνώριμο τραπέζι που μας φυλά πάντα ο Θανάσης. Το τραγούδι αρχίζει. Ένα ατελείωτο γαϊτανάκι από τραγούδια. Σε λίγο έρχεται και μια παρέα νέων, απόδημων Πολυτσανιτών στο γειτονικό τραπέζι.
Κάπου τότε ο Νίκος Koνόμης μας επιφυλάσσει μια συγκινητική έκπληξη. Είχε παραγγείλει από τον Θανάση μια Πρωτοχρονιάτικη Πίτα ειδικά για το Πολυφωνικό Καραβάνι. Πάνω της γράφει “Πολυφωνικό Καραβάνι 2026 Πολύτσιανη”! Eδώ έχουμε κόψει ξανά Πρωτοχρονιάτικες Πίτες μόνο που τότε τις κουβαλάγαμε από την Αθήνα, αυτή τη φορά, χωρίς καμία προσυνεννόηση, η Πίτα μας περίμενε και ήταν πανέμορφη!
Ανταποδόσαμε την έκπληξη αργότερα, όταν η νεότερη συνταξιδιώτισσά μας και νεότερο μέλος της “Χαονίας”, η Σεμέλη Μητροπούλου, βγήκε τάχα να πάρει λίγο αέρα αλλά επέστρεψε με ένα κλαρίνο, άφαντο μέχρι τότε, παρασέρνοντας όλο το μαγαζί σε χορό. Και αργότερα και η παρέα των νέων άρχισε να τραγουδά με το δικό της πάθος και ένα νέο αηδόνι ανάμεσά τους, τον Φίλιππο, ετών δεκαεννιά.
Πέρασαν έξι ώρες χωρίς να τις καταλάβουμε, θέλαμε κι άλλο αλλά ο δρόμος δεν ήταν στα καλύτερά του για την επιστροφή. Βρήκαμε την εθιμική πια, ομαδική φωτογραφία στην πλατεία, μετά άλλη μια που ζήτησε ο Νίκος με το Χριστουγεννιάτικο δέντρο, ευχηθήκαμε καλή αντάμωση και πήραμε στο δρόμο για τον 5ο σταθμό, τις όχθες της Γκρίκας, στο Σούχα, με το ολόγιομο φεγγάρι να φωτίζει τα φουσκωμένα νερά του κι εμάς να τραγουδάμε στο φεγγαρόφωτο.
Έχουμε επιστρέψει δεκάδες φορές στην Πολύτσανη, καλοκαίρια, άνοιξες και χειμώνες. Φέτος συνειδητοποιήσαμε, μάλιστα, ότι το πρώτο μας Χειμερινό Πoλυφωνικό Καραβάνι ήταν πριν δέκα χρόνια, το 2016. Το πρώτο καλοκαιρινό, 22 χρόνια πριν, από άλλο δρόμο, σε καρότσες. Και το πρώτο μας αντάμωμα με Πολυτσανίτες, στην πρώτη πρώτη μας εκδήλωση, πριν 28 χρόνια, στην έδρα μας, το Πολύδροσο Θεσπρωτίας.
Το Πολυφωνικό Kαραβάνι δεν έχει σταματήσει στιγμή να εξαπλώνεται εκτατικά, σε νέους χώρους και χωριά. Ωστόσο, παράλληλα, διαρκώς βαθαίνει, αναπτυσσόμενο και εγκάρσια, βαθαίνοντας τις σχέσεις με τόπους, ανθρώπους, ακρίτες της πολυφωνίας. Και η μεγαλύτερη αναγνώρισή του δεν είναι η παγκόσμια που μόλις έκλεισε πέντε χρόνια αλλά το ότι αυτοί οι ακρίτες νιώθουν το Καραβάνι σαν δικό τους.
Τι άλλο εκφράζει η Πίτα που μας ετοίμασαν πριν μια βδομάδα στην Πολύτσανη πέρα από αγάπη και σμίξιμο; Και αυτά είναι το πιο ανόθευτο καύσιμο για το ταξίδι μας. Ο αγαπημένος μας ποιητής Μιχάλης Γκανάς γράφει “Η διάρκεια είναι πάθος”. Το ξέρουμε καλά, το βιώνουμε τρεις δεκαετίες στο Πολυφωνικό Καραβάνι, Όπως και αυτό που ζούμε επιστρέφοντας τρεις και τέσσερις φορές κάθε χρόνο στα ακρώρια: Η επιστροφή είναι βάθος!
Καλή αντάμωση στα επόμενα!
Y.Γ.: Το φλουρί έπεσε στη Λορέντα Ράμου, καθηγήτρια μουσικής στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, συνταξιδιώτισσα για τρίτη φορά σε Πολυφωνικό Καραβάνι, πρώτη φορά σε Χειμερινό!